پايلاشديق

اسماعيل لطفي

نه پاييزا اوخشاييرسان

                  نه سون گله‌جك ائللريمزده‌كي قيزلارا.

           نه يازسان،

                    نه اويكو كيمي بير شئي؟،

                          صيراط كؤرپوسونون يولچوسوكيمي،

             گليب كئچرسن گؤزلريمدن

آمّا،

                            آياقلارين يئرينه،

                                                          گؤزلرين تيتره‌ير...!

*   *   *

رومانلار يازديق،

                    و شعيرلر يازديق،

                                   سونرا، اوتروم زامان،

                      پايلاشديق؛

رومانلار سنين،

           و شعيرلر سنين،

                                       من، بو آرالاردا، (هارايلاردا)

                                    ايتكين ايتكين،

                                                                  اونودولدوم...!

 

 

 

قرنفيل قونچاسي

آي‌سَل ياغيش

سن گئده‌لي گؤزلر سنه آغلادي

گؤز ياشي ايله بير دسته گول باغلادي

سن گئده‌لي قر نفيلين قونچاسي

اورگمين باخچالاريندا سولدو،

سن گئده‌لي منيم سارام دا گئتدي

گؤزل ساراي، سئله، سويا يئتيشدي

آمّا سن...

و من، آيدين كيمي زولال

سُودا آختاريرام

...

من بيليرم، سن گله‌جكسن بير گون

چوخلو ايللردن سونرا

او زامان كي، قرنفيلين قونچاسي،

ريشه‌سي ده قورويوبدور  اوركده!

 

ناز و نياز

ع. آيرملو (وفا)

مين ايل كئچسه، تاپانمازسان بي‌و فاليق بير آز منده

سن نه قَدَر ناز ائيله‌سن چوخاليري نياز منده

گؤزل سسين اذان كيمي عاشيقلري چاغيراندا

آچيلير سجاده‌لر اوخونورو ناماز منده

بيليرسنمي سينيق سازين ناله‌سينده نه اثر وار

گؤرورسنمي نَه يانديران اثر ساليب بو ساز منده

سن آللاهي دوشوب گزمه عربيستان چؤللرينده

عاريف اولسان گل مني تاپ مكّه منده، حيجاز منده

قوربان اولوم ساقي سنه آرتيق لوطفون اولسون منه

من حقيقت دليسي‌يم اثر سالمير مجاز منده

مجنون كيمي مني ساليب آذربايجان چؤللرينه

لئيلي كيمي دئييرسن كي نه اَِدا وار نه ناز منده

وفا بو نه مَحبّتدير آذربايجان آدي گلجك

قلبيمده‌كي قانيم كيمي قايناييري آراز منده

 

 

بوم زمانه

ليلا عيوضي

گفتي آن شب

كه مرا تصوير خواهي كرد

در بوم زمانه

ساده گفتم

فرض كن من

در شبي، خواب تو باشم

بي سخن، مبهم و بي پايان

كه نه تعبير خواهي كرد آن را

و نه ياد تو را

تصويري از آن، در نهان باشد

فرض كن من

سايه اي از يك پر پرواز باشم

كه هر صبح دل انگيز

از ميان شاخه ها پر مي گشايد

فرض كن من

يك هوايي كهنه باشم

از درون قاب يك عكس قديمي

حبس گشته،

فرض كن من

قصه باشم

پرز تمثيل و اشاره

در نهان سينة

پيران غايب،

فرض كن من

يك نگاه كور باشم

كه در اوهام خود

از متن دل، تصوير سازد

و تو اما

چه بي رحمانه تصويرم نمودي

كه من، يك قايق بي سرنشين

در سراب مردة يك عشق باشم.