دوهفته نامه دارالصفا

عباس حاجي زاده

ترا فيــــروز و فـــرخ باد اين نــــوروز سلطانــي

لبت خنــــدان، دلت شـــادان از اين عيد نياكاني

به فـــروردين چو برگ گل شكوفا باد هر روزت

فـــروغ روشنــي بر دل چــو نــور ديده افشــاني

شكـــوفد هــر بهــاران در دلت اميــد فــــردائي

مثال ســـوسن و سنبـــل به هــر باغــي و بستانــي

فــروزد اختــر بختت چو مهــر گيتــي افــروزي

به روي ماه گل خنــــــدد، نيـــابد ره پـــريشاني

ترا فـــردايت اي جانم ز امـــروزت بود خـوشتـر

به باغ آرزوهـــايت گل اميــــــــــد بنشـــانـــي

جلال و شـوكتت بادا، مباد عمرت چو عمــر گل

ســـرت بر آسمان سايد چنان ســــرو گلستانــي

غمــي دارم به دل پنهان اگـــر چه فاش مي گويم

مكن محتاج كس يا رب به دهــر دون هـر انساني

طــريق حكمت و علمت فــراوان بخش بــر دلها

رهــائـــي ده دل ما را ز تاريكــــــي و ظلمانـــي

ز فيض خود مكن غافل عطا بخش از يم رحمــت

يقيــن دارم كه مي بخشــي تو غفـاري و رحماني

كليـــد مشكلات ما به دست ساقــــي كـــوثـــر

خـــدايا مشكل ما را مبــــدل كن به آســـــانــي

ترا اي »مرغ حق« هاتف به گوشت اين ندا خواند

كه او اســـــرار دل داند، مگـــو با دوست پنهاني

زند گـــــر مدعي طعنه به سالوســـي و بر رنـدي

ز بخت بد مكن شكــوه تو فــردا را چه مي داني

بهرام خليلي

شخصيت هاي فرضي ام مُردند

وسط قصه هاي خواب آلود

واژه هايم دچارشب كوري

قرص هايت كنار تختم بود

استكان هاي گيج واجباري

بغض هايي كه مبتذل مي شد

فلسفه هرچه بود زيبا بود

زندگي توي معده حل مي شد

مي رسي از ميان يك بوسه

باخودت هم كمي خودي بشوي

وسط صحنه هاي دل گيرت

آدم بي تعهدي بشوي!

كوچه پس كوچه هاي سردرگم

روي اعصاب توقدم بزنند

سوژه هايي هميشه نامربوط

نقشه هاي تورابه هم بزنند

سرد بودن جنون نا بالغ

شكل هاي بروز و نا هنجار

فحش هاي ميان يك خنده

واكنش هاي خسته از تكرار

وسط خواب هاي يك كابوس

پرت بودن به روي تختي كه

با دودستش تورا بغل بكند

استرس هات تف به بختي كه

درخيابان دوباره يخ مي زد

لاشه ي يك كلاغ سربه هوا

توله سگ هاچه خوب فهميدند

خودكشي هاي ذهن جعلي را

مي روم باخودم هوابخورم

بين ديواري ازرديف بتن

ازسرم دربياورم پدر

عشق راپشت گوشي تلفن

امير نقي لو

شاعر! رها بكن قلمت را فرار كن

خود را به خلوتي حلزوني دچار كن

آسودگي به خاطر خورشيد رفتنيست

فكري به حال وحشت شبهاي تار كن

خود را نگاه كن! به چه شكلي در آمدي؟

آهي بكش و آينه را لكه دار كن

حرف حساب بين جماعت صلاح نيست

بالاي يك درخت برو قار قار كن

توي غزل كليشه ترين بيت مي شوي

از لابه لاي شعر خودت را شكار كن

اينجا درخت دسته ي صدها تبر شده

هيزم شكن! به هيزم خود افتخار كن