ديار شمس

سيد محمدحسن ناصحي (خوئي)

 

در شـــهر خـــوي بســاحت قُدس مزار شمس

جمعــند عـــاشـــقان بـــرون از شــمار شمس

هـــر عـــــارفي كه بـــوده بعالم از آن نخست:

خــود را رســــانده تنگ نفس بر كنار شمس

عــطّار هـــم رسيــــده و دارد بــدست خويش

يكدسته گل كه تــــا كنـــد آن را نثار شمس

اربــــاب معــــرفت بــــه تـــماشـــا نشسته‌اند:

بــــر ايــــن مقــــام و منـــزلت و اقتدار شمس

صـف بستــــه انـــد اهل ســلوك و صفا و مهر

با يـــك جـــهان ادب به يــميـن و يسار شمس

از هــــر طــرف ستاره بر اين شهر ريخته است

در گـــردشـــــند جــــمله بــدور مَدار شمس

اِستـــــاده مـــولــــوي بـــه سيه جامه پيش در

يعنــــي كــــه او هنــــوز بوًد سوگوار شمس

بنگر! چــــگونــه كــــرد خُــــداوندگـــار را

مقـــهــــور يـــك غريبه خُداوندگار شمس

در يك نشست حاصل يك عمر خويش باخت

آن رند بُرده از همه كس در قـــمار شمس

با اوليــــن كلام وي از هــــوش و حـــال رفت

خـــــود را سپُــــرد يــــكسره بر اختيار شمس

يــــك بـــاره حال و حالت و عادات او گرفت

گــــوئي كـــه شد تنيده اي از پود و تار شمس

ديـــــوانه گشت و مست و سرانداز و بي سكون

زآنـــگه كــه زد لبي به مي بي خُمار شمس

بسيــــار كـــس كه از نَفَسش بهره بُرده ليــك:

يـــــك تــــن ميــان آنهمه شد شاهكار شمس

تـــا او بســــــاط معركه عشق گُســـترانــــد

شــــد شيــــخ شــــهر قــونيه آتش بيار شمس

پــــرورد آدمي كه جــهان در شگفت اوست

ايــــن مرتبت رسيـــده بـــر او ز اعتبار شمس

چــــون يافتي جـــــلال چنــــيني جلال دين؟

دست قـضا گرش ننــــمودي دچـــــار شمس

بــــر او ز لـــطف حضرت حق بخت يــار شد

تــــا شــــد چنـــين بـــراي ابد بختيار شمس

شـــــهر قــــديـمي خوي ازو جان تازه يافت

هستـــيم تــــا كـــه هست جهان وامدار شمس

بــــر ســــرنـــوشت خـــطّه ما خوشترين خط:

بنـــوشــــت تـــافتاد بـــر اينـــجا گذار شمس

او در كنـــــار مـــا خــوش و راحت غنوده بود

مــــا ســـــالهـــا بــغفلت و در انتـــظار شمس

بـــــرداشت پرده دست رياحي پس از قرون

از روي راز مــــدفـــــن شُبــــهت مدار شمس

عُمري نوشت و گفت كه: پنهان بچاه نيست

در شــــهر مـــاســــت مقبـــرة آشـكار شمس

تـــا ايــــن ســــخن بنقطة قطع و يقين رسيد

آســـــــوده گشـــت جــان و دل بيقرار شمس

بر روي چشم ماست قدوم هر آنـــكه هســــت

از زائــــــران بـــــارگـــه مُشــــكبــار شمس

مـــا بـــر ســر از فقير و غني، كوچك و بزرگ

داريـــــم تـــــاج پــــر گُهر افتـــــخار شمس

در شـــــهر ما هميشه، بــــــهار اسـت و خرّمي

چـــــون هيچـــــگه خــزان نپذيرد بهار شمس

با مـــــولوي يــكي دو ســـــه سالي نبوده بيش

با مـــــا گــــذشتــــه، بيشترين روزگار شمس

در پيــــش اهل معنــــي و عرفان گزاف نيست

بـــــــر ايـــــن ديـــــار نــام نهادن ديار شمس

»نــاصح« براستي كه چه فرخنده دولتي است

بــــودن بـــــراي مــــردم ما، در جـوار شمس