دوهفته نامه دارالصفا

خشت بر دريا

انزاب خويي

بيـــــا كـــــه عــــاقبــــت كار چرخ ناپيــداست

بيار بـــاده كه غــــــم را شــــــراب كهنه دواست

مـــــكن به مـــــردم منـــــت‌گــــذار گردن خَم

كه راهـــــــكار هــــــمه كارها به دست خداست

به چنـــــد روزة گــــــردون چــــو اعتباري نيست

به عيش كوش و محبت چه جاي چون و چراست؟

به بـــــي وفـــــــايي دنــــــيا همه يقيـــــن دارند

ولـــــي بـــــه گــاه عمل، مرد اين عقيده كجاست

به يك دو چشم زدن شصت و نه بــــــهار گذشت

معاشـــــــران هـــــمه رفتـند و حال نوبت ماست

وفا ز مــــــــردم نااهل، بــــــاد در مشـــــت است

به گوش بـــي‌خــــــردان پند، خشت بر درياست

نشـــــان معـــــرفت از نـــاكسان ز  بي‌خـــبريست

اميــــــد خيــــر ز نــــامرد داشتــــن، بي‌جاست

عزيــــــزتر ز وجـــــودي به دوستــــي ســوگند

تو آن گزيده نـــگاري كه دل تــو را مي‌خواست

مـــرو بــــه حـــاشـيــه »انزاب« قصه كوته كن

كــــه پيـــش اهل سخن، باز‌گويِ حرف خطاست

كاري نكرده‌اي

بهرام صاحبدل (هايم)

ســالي دگر برفت و تو كاري نكرده اي

اي دل چـــرا خود آينه كاري نكرده اي

بس با شتـــاب مي رود اين كاروان عمر

جا مانـــده ايّ و قافله داري نـــكرده اي

آمد حيـــات تـــازه به باغ و چمن كنون

اما تو جان خـــويـــش بهاري نكرده اي

شبــــنم گرفتــــه از رخ گل‌ها غبار غم

بــــا اشــك تر تو رفع غباري نكرده اي

هــــمراه بـــا جـــوانه شكوفا نگشته اي

گويــــا بـه طرف باغ گذاري نكرده اي

بـــرخيــــز و باده ريز تو در جام لاله ها

سوسن نگويدت، كه خماري نكرده اي

بر بـــاد رفتـه عمر تو اي »هايم« غمين

دستــــي اگـــر به دامن ياري نكرده اي