اين شعر در شب هفتم درگذشت دكتر محمدامين رياحي در تهران قرائت شد

دكتر علي محسني

 

روايـــت كنـــــم مــــن يـــــكي داستان

در ايــــن روزگــــــــاران نــه از بــاستان

نـــكونـــــام مردي در اين روزگــــــــار

چنـــــان كــــوه استــــــــاده و استـــوار

اميـــــن ريـــــــاحــــي ورا نـــــام بــود

خوش انديشه، خوش فكر و خوش نام بود

عزيــــزي و شهنــــامه دانــــي بــــزرگ

بلندپــــــايه و رادمـــــردي ستـــــــرگ

بـــــه بــــحر تفــكر چـــــــه در اوج بود

به دريـــــاي جـــــوشـنده چون موج بود

دليــــــري شـــكـــيـــــبا و آزاده بــــود

به خدمـــــت همــــــه وقـــت آمـاده بود

محــقـــــق بُد استاد و حــــافــــظ شناس

چـــــو بيـــــــني تو با ديده حق شنــــاس

به ارديبـــــهشــــت ســال هشتاد و هشت

ابـــــــر اوستـــــاد زمـــان درگــــذشت

قريـــــن گــــشت بــــا روز استـادِ طوس

وفـــات چنيـــــن عــــالِم مــــهر بـــوس

كنــــون خفته در بســـــتر بـــــدر خاك

گرانــــمايه درّي گــــزين تـــابــــنـاك

تــــو اي خــــاك او را نــــگهـــدار باش

دل و حال مــــا را تــو غــــمخوار باش

تـــــو اي رهــــگــــذر رو ببـاليــــــن او

ز خـــــاكـــــش بيــــامــــوز آيــــين او

بـــــــزن بوســــه بـــر تربــــــت پاك او

بــــكن ســــرمه بر چـــــشم از خـاك او

خـــــدايـــــا بـــه جان همه عاشـــــقــان

بـــــه گلبـــــانگ نيــــــمه شـب عارفان

مقــــامـــش بــده در بهـــشت بريـــــــن

به فـــــرزانــــــگانـــــش نـــما همنشين

فغــــان از چنــيـــــــن محنت جان گداز

تــو اي محسـنــي مي بســـوز و بساز

 

 

دو شعر زير در مراسم رونمايي از لوح يادمان دكتر رياحي در مقبره شمس تبريزي قرائت شد

 

به ياد دوست ديرينم دكتر رياحي

دكتر غلامعلي اخروي

 

من اين چامه بر دوستان مي فرستم

چو برگي از اين بوستان مي فرستم

ز خاكي كه شمس آرميده است آنجا

نشاني ز يك گلستان مي فرستم

ز كهسار اَورين گل سرخ و نسرين

به شيراز و هم سيستان مي فرستم

سلامي ز آزادمردان اين شهر

به فردوسي قهرمان مي فرستم

پيامي به قونيّه ، ملاّي رومي

از اين كشور باستان مي فرستم

مراد تو مسكن گزيده است در خوي

قدم رنجه كن، كاروان مي فرستم

از انفاس شمس است اين شهر گلشن

به ياران او ارمغان مي فرستم

زما خير مقدم به عشّاق بيدل

به درگاه تو ميهمان مي فرستم

مهيّا چو شد گنبد و بارگاهش

بشارت به پير و جوان مي فرستم

دريغا »رياحيّ« و »زرياب« رفتند!

خبر را سوي آسمان مي فرستم

رياحي چو كرده‌ست اين شمع روشن

بر او رحمت بيكران مي فرستم

 

فهميه ميرزاعليخاني

 

به ســوگ گـــوهري ناياب

قنــــاري نـــاله مي خــواند

ز داغ عـــارفــي فـــاضـــل

چنيـــن جانــــانه مي نـــالد

بهــــار، امسـال پاييز است

زمـــان از غصه لبريز است

كــــه استــــاد ادب امروز

بر سوي شمس تبريز است

ببـــار اي ابـــر بـــر اوريــن

كه خوي سوگي گران دارد

يتيــــم و خستــــه و نــالان

بگريد تـا كه جــــان دارد...