دوهفته نامه دارالصفا

سن آللاه

ع.آيرملو ـ وفا

بير گون منه ده سئوگيلي جانان دئ سن آللاه

بير اؤزگه حسابلا منه ده جان دئ سن آللاه

اينجيكلي دؤنوب باخما منه نئيله ميشم من

كج باخماق ايله آز منه قان ـ قان دئ سن آللاه

آلدين بو جفا درسيني كيمدن؟ سني تاري

تاپدين بو جفاكارليغي هاردان؟ دئ  سن آللاه

من دردين آلان گؤزلر ايله باخما رقيبه

آز اؤزگه پايين اؤزگه يه احسان دئ سن آللاه

هر يئرده دئمه ناز ائله ديم كوسدو فيلان كس

من كوسمه ميشم آز منه بؤهتان دئ سن آللاه

بس دير من اؤلوم سؤيله مه جانانه رقيبه

آز دابباخانا اوستونه تهران دئ سن آللاه *

بيچاره وفا باش گؤتوروب بس هارا گئتسين؟

آي دردين آليم، درديمه درمان دئ سن آللاه

..................................

• خويدا بو بير مثلدير. سوندان گؤرموش آداملارا دئييلر.

تقديم به صمد بهرنگي

انجمن ادبي دانش خوي ـ محمد سوداگر

شاعري خجالتي شده است دركـنـار تـعـارف بـيـجـا

دم بــه دم عــرق نمي ريــزد از دهانش كمي تف بيجا

لحظه هايم جهنمي شده است

توي خودكار بيك من قي كرد جوهر اين بنفش بيرنگي

مــاهـــي دم سـيـاه خوش‌مـزه لابه لاي كتاب بـهـرنـگي

مـاهي از هوا نمي ترسـد

فلسفه؛ خود، هميشه بدفهم است ازهگل تا به نيچه پيوستن

لابه‌لاي دوحرف، خود گم‌شد كله هاي بريدة بي تن

فلسفه، خود هميشه تكراريست

هر كجايي به فكر نان هستي قرص آن را براي من بفرست

هر كجايي به فكر گل هستي شاخه اش را براي زن بفرست

نان و گل را به دست من بسپار

چــار چـوب روابـط بستـه، لاي آلبوم درون يك صنـدوق

آدمي از نبود خود راضي در فـضـاي درونــي فـــنــدق

من كمي هم به پسته مي خندم

انجمن ادبي دانش خوي ـ سهيلا الماسي

1. زير باران مي رويم

خيس مي شويم

سرما مي خوريم

چرا تو اهل باران نيستي؟!

2. دلم در كنارت بود

خبر از دل كسي نبود

بارها امتحان كردم

اما بلوتوث انجام نشد.

3. من و تو فقط در نگاه هم مي خنديم

حالا چه شده است كه سر به زير خنداني.

4. عشقت شيرين است جايش نگذاري

مورچه ها از تو زرنگ ترند.