خواص پياز

پياز خام داراي ويتامين "ث" فراوان و املاح معدني از قبيل گوگرد، آهن، آهك، فسفر، پتاسيم، سديم، يد، سيليس، كلسيم، نيترات، صمغ و موم است.

فسفر قدرت تفكر را بالا مي برد.

 گوگرد موجود در پياز جهت ضد عفوني كردن خون و شش ها، برطرف كردن آسم، ورم گلو، برونشيت و گريپ مؤثر است.

پياز داراي يد است و در درمان گواتر، آبسه و جوش هاي زير پوست تأثير فراوان دارد.سيليس موجود در پياز در نگهداري استخوان ها و رگ‌ها ضروري است.

پياز حاوي مقداري هورمون و دياستاز است كه موجب تقويت غدد اشكي، گوارشي و جنسي مي شود و داراي آنتي بيوتيك است كه خون و "بيماري هاي تنفسي" را ضد عفوني مي‌كند.

پياز از بيماري هاي "قندي"، كليوي، مثانه، ورم ساق ها، پروستات و رماتيسم مفصلي جلوگيري مي كند و در رفع سرماخوردگي هاي خفيف و ميگرن مفيد است همچنين از لخته شدن خون در رگ ها و سكته مغزي و قلبي جلوگيري مي كند و مشكلات تأخير در دوران قاعدگي را برطرف مي‌سازد.

آب پياز محرك عمومي بدن و مقوي قلب و اعصاب و ضد ديفتري است.

پياز داراي مقدار كمي فسفات و انسولين گياهي موسوم به گلوكولينين، قند ساكاروز و مقداري تركيبات پلي فنولي، آليسين و اسانس فرار بنام سولفورداليل مي باشد.

سولفورداليل محرك چشم است و موجب ريزش اشك مي شود. اين اسانس بر اثر حرارت از بين مي رود.

آب پياز داراي خواص ديگري نيز از جمله دفع انگل هاي روده اي و تخميرهاي روده اي، تعادل اعمال غدد تحريك دستگاه گوارش و اشتهاآوري، كاستن قند و فشارخون و ناراحتي هاي نفخ شكم، درمان اسكوربوت، نرم كردن سينه و دفع خلط، رشد موها، هضم غذاهاي سنگين، رفع خستگي، درمان الكليسم، آب آوردن شكم، جلوگيري از سرطان كبد، دفع ادرار، رفع سرفه هاي خشك، رفع يبوست، رفع ناراحتي هاي گوش، رفع بي‌حالي، رفع خستگي هاي فكري، رفع چاقي و درمان ناتواني جنسي.

در مواردي مصرف زياد پياز و آب پياز توصيه نمي‌شود، از جمله براي كساني كه معده و روده ضعيف دارند يا ناراحتي هاي پوستي و كبدي و يا سابقه خون ريزي معده دارند و يا مبتلا به كوليت هستند، افرادي كه زياد آروغ مي زنند.

 لايه هاي نازك دروني پياز ديرهضم هستند.

پياز اسيديته شيره معده را زياد مي‌كند و براي كساني كه سو هاضمه دارند، مضر است.

مي توان آب پياز را  گرفت و با آب سبزيجات ديگر مخلوط كرد و مصرف نمود.

آب پياز سريعاً مي بايست مصرف شود، چون فاسد مي گردد.

برگرفته از: كتاب خواص ميوه ها و گياهان دربيماري‌ها ـ حسين زعفراني