تمنّا

هوشنگ رحيمي

اي صبا گر گذري، نيمه شب از موطن يار،

مشتي از خاك درش را ز تبرّك به من آر!

تا شود روشن از آن سرمه دو چشمان ترم،

دل جواني كند از شوق تماشاي بهار

هوس ديدن گل چون به سرم مي افتد

خيزد از سينه من تا به سحر، ناله زار

وه چه مستي دهد اين نكهت باد سحري

كز پي اش نيست ملالي و نه پرواي خمار

بنده خاك ره دوست كسي خواهد بود

كه نه از نام بينديشد و نه عسرت و عار

اشك دلسوختگان، سيل دمان مي گردد

چشمه از صافي دل گفته چنان آينه دار

دست من گير و از اين وادي غربت برهان

بار الها تو دلي را تك و تنها مگذار!

 

موعلم

حسين عباس دوست

شعر و غزله چوخ گوزل عنواندي موعلم

ظلمتلره بير شمع فروزاندي موعلم

عطري ياييليب عالمي حيران ائلي ييب دير

سرمست اولوب ئولكم گول ريحاندي موعلم

ايستكلي سسي روحوما درمان يارانيب‌دير

بولبول كيمي گولشده غزل خواندي موعلم

باغبان‌سيز اولا باغ سارالار قونچا بوداقدا

علمين باغينا ئولكه ده باغباندي موعلم

هم تربيتين معرفتين كاني تانين ميش

دونياده محبتلي بير اينساندي موعلم

اؤرگتمك اؤزي چونكي عبادت ساليبدير

دينه وطنه حافظ قرآندي موعلم

علمين چوخ اوجا داغلاريني فتح ائليييب دير

يوردوم گووه نير گور نئجه اصلاندي  موعلم

دوز دوركي »حسين« شعر و ادب درسين آليبدير

من قطره يم اما بويوك عمّاندي موعلم

 

به مناسبت هفته معلم (شغل معلمي)

اصغري )ساربان(

گفتم كلام اول كز هر چه بهترين است

گفتا كه نام خالق اولي و برترين است

گفتم كه من ندانم درس از عَلَق بخوانم

گفتا حديث وصلي كاندر حرا چنين است

گفتم امام اول(ع) فرموده درس مكتب

گفتا غلام آن باش چون رسم مكتب اين است

گفتم پيام زيبا از نطق رهبر آمد

گفتا معلمي را چون شغل مرسلين است

گفتم مشقّتي نيست با بچه همكلامي

گفتا كه ساربان را بس نكته ها در اين است