كلبه خيال
بي همزبان
غلامحسين ولايي
در كوير بي همزباني، مرغكي گم گشته بود.
ريگ زار و تشنه بي آب حيات،
بال و پر بشكسته، بهر همزبان،
جستجو مي كرد در آفاق ها.
. . . . . . . .
روح تشنه در كنار دجله ها،
حسرت آن چشمة پاكيزه داشت.
زورقي بشكسته از طوفان غم،
در ميان ورطه و گرداب سخت،
چشم ياري داشت از امواجها.
. . . . . . . .
در چمن آن بركه آب زلال،
همچو مرغي در قفس وامانده بود.
دور از او، تشنه و تنها يكي،
بر خودش لرزان ز باد مهرگان،
تك درختي در ميان دشت ها.
بهاريـه
انزاب خويي
بهار آمد و شد گَهِ شادماني
و نوروز و روزِ باستاني
عروس چمن باز آراست خود را
بپوشيد پيراهنِ پرنياني
گذر كرد باد صبا تا به گلشن
به او بوسه ها داد گل رايگاني
بخنديد گل، وز نشاطِ طبيعت
بشد چهرة ارغوان، ارغواني
بديدار گلها سحرگاه، بلبل
به باغ آمد و كرد شيرين زباني
ز جور زمستان و آفات سرما
قَدِ سرو و شمشاد شد گر، كماني
ز انفاس بادِ بهارن دوباره
شكوهي فكندند چون يارِ جاني
ز لطف خداوند و فيضِ بهاران
جهان يافت از نو صفاي جواني
دلِ سرخ گل خون شد از خارِ در پا
گل زرد را چهره شد زعفراني
كنون كه به هر جا رُخِ گل شكفته
بِگُستر تو هم سفرة شادماني
به سوئي بِنِه قهر و كين و كدورت
ز نو پيشه كن الفت و مهرباني
بود عمر ما هم چو عُمر گل، اندك
كسي نيست در اين جهان جاوداني
بِگاهِ جواني بُكن فكر توشه
كه پيري بُود موسمِ ناتواني
پِيِ هر بهاري خزانيست »انزاب«
خوش آن بهره گيرد از اين زندگاني
سوزگون باخيش
بهرام صاحبدل (هايم)
هر درس اؤخويان عشقيده اوستاد اؤلا بيلمز
هر خؤش دانيشان طوطي قناد اؤلا بيلمز
عشق اهلي چاتار اوج كمالاته گومان سيز
كيم سئوگي يؤلون گئتمسه هئچ زاد اؤلا بيلمز
شيرين كيمي بير سئوگيلي يه اؤلماسا وورغون
كيم يارسا دا داغ اؤ دلي فرهاد اولا بيلمز
اؤز نفسينه كيم تابع اؤلوب برده ليگ ائتسه
نفسين قويوسوندان چيخيب آزاد اؤلا بيلمز
كيم سئوگيلي جانان نازيني چكمسه بيلسين
تك ليكده قالار غصه لي، داماد اؤلا بيلمز
كيم ايسته گينه چاتماق اوچون ائتمسه اقدام
حسرت ده ياشار عمر بؤيي شاد اؤلا بيلمز
حال درسينه، قال اهلي اگر اؤلماسا دارا
افلاطون اولا، مايه ارشاد اؤلا بيلمز
كيم دانسا ديلين يا آناسين سالسا نظردن
غيرتلي آنا يوردونا اولاد اؤلا بيلمز
گون عارضيني سئوسه كيم اؤل نازلي نگارين
جان وئرسه ده اؤز سئوگي سينه ياد اؤلا بيلمز
من بير باخيشا وار يؤخومي ساتديم ازل گون
»بارز« سؤزو تك بير اوجا فرياد اؤلا بيلمز
»سوزگون باخيش ايستر آلا جان اهل نظردن
هر قاشي كمانين گؤزو صياد اولا بيلمز«
آد شرته تؤولانما چاليش آللّها باغلان
آلله آداميندان يوخاري آد اؤلا بيلمز
هايم بو خرابه ورگين سئوگييه تاپشير
ويرانه كؤنول، سئوگي سيز آباد اؤلا بيلمز
کلیه پست های این وبلاگ از تاریخ 10 اردیبهشت1391 مطالب چاپ شده در دوهفته نامه دارالصفا بوده و پست های قبل از این تاریخ، مربوط به هفته نامه اورین خوی می باشد.