دوهفته نامه دارالصفا

»نماز« عطيه الهي و معيار قبولي اعمال

جليل لباسدوخت

برآيي چو هر نيمه شب در نماز/ برآري دو دست دعا بر نياز

دعاي تو را حق كند مستجاب/ بسوزاني از دل اگر حرص و آز

جبرئيل به رسولخدا(ص) عرض كرد: اي محمد! كسي كه نماز جماعت را دوست دارد، خداوند و تمامي فرشتگان او را دوست دارند. (تذكره الصلوه)

پيامبر اكرم(ص) فرمودند: به خاطر انجام دادن هفت كار، جبرئيل آرزو داشت كاش از فرزندان آدم(ع) بود. يكي از آنها خواندن نماز با جماعت است. (المواعظ العدديه)

به درگاه تو ما را تا نماز است / دل ما با تو در راز و نياز است

زبان ما شود بسته گر از ذكر / بحمدا... درِ لطف تو باز است

امام صادق(ع): خداوند نمازها را در محبوبترين ساعت ها بر شما واجب فرموده است، پس حاجت هاي خود را بعد از خواندن نماز واجب درخواست كنيد. (وسايل الشيعه)

به آيين و دين و نمازت بناز / به آزادگي بر ستمگر بتاز

به سوز دل و نالة دل بسوز / به آواي ناساز هر دل بساز

شيخ الرئيس ابوعلي سينا در نامه اي كه براي ابوسعيد ابي الخير نوشت، پرسيد: چه لزومي دارد كه مردم در مسجد اجتماع كنند و نماز را به جماعت برگزار نمايند، با اين كه خداوند از رگ گردن به انسان نزديكتر است، هر جا كه باشي اگر رابطه‌ات  را با خدا برقرار كني نتيجه خواهي گرفت؟

ابوسعيد پاسخ نامة بوعلي سينا را نوشت و در آن چنين مثال زد: اگر چندين چراغ در يك جا روشن باشد و يكي از آنها خاموش شود، چراغهاي ديگر روشن است و آن مكان تاريك نيست. ولي اگر هر يك از چراغها در يك اتاق دربسته روشن باشد، همين كه يكي از آنها خاموش شود آن اتاق در تاريكي فرو مي رود.

انسانها نيز همين گونه اند. بعضي از آنها گنهكارند و اگر در خانه به تنهايي نماز بخوانند، مانند همان چراغ خاموش اند كه نوري ندارد و نماز اين دسته نيز تاثير و فايدة كمي دارد. بنابراين شايد از رحمت و بركات نور الهي نيز محروم بمانند، ولي اگر همين دسته در مسجد باشند و نماز را به جماعت برگزار كنند، شايد خداوند به خاطر حضور افرادي پاك و شايسته كه همچون چراغهاي فروزان وسيلة نزول رحمت پروردگارند، اين دسته را نيز مشمول فيوضات و بركات خود قرار دهد.

امام حسين(ع) از رسولخدا(ص) نقل كردند كه آن حضرت فرمود: كسيكه عمرش با قيام شب و عبادت خدا خاتمه يابد، اهل بهشت است.

امام خميني(ره) هميشه هنگام نماز از عطر و بوي خوش استفاده مي كردند و شايد بدون بوي خوش به نماز نايستاده باشند. حتي در نجف هم كه نماز شب را در پشت بام منزل مي خواندند، شيشه عطري همراه خود مي بردند.

از كتاب فقه الرضا(ع) نقل شده است: چون خواستي به نماز بايستي با حالت كسالت، خواب آلودگي، شتاب و لهو و بازي نايست، بلكه با آرامش و وقار نماز را به جاي آور. بر تو باد كه در نماز خاشع و خاضع باشي و براي خدا تواضع كني و خشوع و خوف را بر خود هموار سازي در آن حال كه بين بيم و اميد ايستاده باشي و پيوسته نگران و محترز باشي. پس بسان بنده اي گريخته و گنهكار كه در محضر مولايش ايستاده، در پيشگاه خدا بايست. پاهاي خود را در كنار هم، نه قامتت را راست نگهدار و به راست و چپ روي مگردان و چنين بدان كه گويي خدا را مي بيني؛كه اگرتو او را نمي بيني او تو را مي بيند. (آداب الصلوه)

پيامبر اكرم(ص): هر كه دو ركعت نماز بخواند و در آن چيزي از امور دنيا به خاطر خود نگذراند، همة گناهان او آمرزيده شود. (معراج السعاده)

امام باقر(ع): كسي كه همساية مسجد است و در نماز جماعت حاضر نمي شود نمازش كامل نيست، مگر آنكه مريض باشد يا عذر موجه ديگري داشته باشد. (وسايل الشيعه)

خداوندا دلي ده عارفانه / كند اعمال نيكو خالصانه

قيامي و قعودي خاضعانه / ركوعي و سجودي خاشعانه

خداي متعال در سوره طه فرمود: نماز را براي ياد من به پا دار.

درسورة رعدفرمود:ذكرخدا ماية اطمينان و آرامش دلهاست.

در سورة فجر فرمود: تو اي روح آرام يافته به سوي پروردگارت بازگرد، در حالي كه هم تو از او خشنودي و هم او ازتوخشنوداست،پس‌درسلك‌بندگانم‌درآي‌ودربهشتم‌واردشو.

از قرار دادن اين آيات در كنار هم بخوبي مي فهميم كه نماز انسان را به ياد خدا مي اندازد و ياد خدا نفس مطمئنه و مقام بندگان خاص و بهشت جاودان مي رساند.

اگر روزه و تحمل گرسنگي مايه نشاط روح است، نماز هم وسيله پرواز روح است.

اگر روزه وسيلة كنترل هواي نفس است و آن را از سركشي باز مي دارد، نماز هم روح خضوع و خشوع را در نمازگزار ايجاد مي كند و نفس طغيانگر او را آرام مي سازد.

اگر روزه دار بايد نيت كند و از خوردن و آشاميدن خودداري نمايد، نمازگزار هم بايد براي نماز نيت كند و خوردن و آشاميدن بر او حرام است.

اگر تشنگي و گرسنگي روزه، انسان را به ياد محرومان و مستمندان مي اندازد، يكي از دلايل برپايي نماز (جماعت) هم اين است كه نمازگزاران از حال بيچارگان باخبر باشند و از آنان دستگيري كنند.