قسمت

سيد محمدحسن ناصحي (خوئي)

 

اگـر چه قسـمت من از تو، جـز جفاي تو نيـست

هنـوز نيــز در اين دل كــس بجــاي تـو نيـست

چــه آفتــي تــو، نــدانــم، كـه هـر كـجا رفتـم

كســي نيـافتـم آنــجا كـه مبتــلاي تــو نيـست

بــلاي عشــق تــرا مــي خــرم بجــان زآنـــرو

كـه هيـچ عافيتــي بهتــر از بـــلاي تــو نيــست

بيـــا و كـم كـم ازيـن كـار دلبــــري كـم كـن

عـزيـز مـن دل شهــري همــه بــراي تـو نيـست

نمــــاز رفتـــه تــــوانـم قضــــا كنــــم روزي

خداي‌را تـو مــرو فــرصت قضــاي تـو نيــست

مـلامــــت مــن درد آشنـــا كنــــد در شـــهر

هر آن كسي كه خود اي عشق آشناي تو نيست

طبيــب عشـــق خيــال مـــرا چـه راحـت كـرد

دمـي كـه گفـت بـرو در جهـان دواي تو نيست

تـو خـود بسـوي فنــا مـي روي ز جـادة عشــق

وگــرنه هيچــكس اي دل پـي فنـاي تـو نيست

ز دردهــــاي درون تـــو آگهــــم » ناصـــح «

چه حكمتـي است ندانـم ولي سـزاي تو نيـست

 

قوربان كَسيم!

هوشنگ رحيمي

قـوربـان كَسيـم سنــه، قــــربـان ـ فــداي تـو

گــر قـابـل تـــو بـود، ســـر و جــان فـداي تـو

يـوخـدور منيـم اليمـده مگــر كــاغـذ و قلـم،

چـوخ ايستـه سـن، كتـاب و قلمـدان فـداي تـو

من شعريمي جيريب سويا توكدوم كه بيلمديم

ييغســام اولار كتــابچـا يـا ديــوان، فــداي تـو

ايمـكاني يوخ يـولـوندا سالام فـرش قيـرميـزي

امّـا ميــتيـل دوشـكچـه و يــورقـان فــداي تـو

بـاش اَگميشـــم هميشــه ســــنـه احتـــرامنـن

ســن اَگميســه ن قاشيـن منه هر آن، فـداي تـو

بيـزلــرده نه پيشيـك تـاپيلار نه كيچيـك تـولا

امّـا نه چـوخ قـاريشقـادي هــريـان ـ فـداي تـو

انباريميـز يـاتـاقـدي سيچــانـلار ايچـون ولـي

هستنــد بـا عصــا ـ همــه لنـــگان، فــداي تــو

شعـــر مــرا بخــوانـي اگــر بـا صـداي خـوش

تــرسـم شـــوي ز غصــه پــريشـان، فـداي تـو

بـا شــاعـري كســي بـه جهـان »راكفلــر« نشـد

مـن شـاعـــر فقيــــر غـــزل‌خـوان فــداي تــو

آلــدي فلــك اليمــدن آپــاردي قـــراريمـي

مـن بـي قـرار و بـي ســـر و سـامـان فـداي تـو!

 

 

به جفا دلم مرنجان

انزاب خوئي

بخــدا قســم، مــرا بــود هميشـه آرزوئــي

شود ار به قيمت مرگ، به بينم از تو روئـي

به هواي شوق رويت به سر آمدم به كويت

كه اگر خـدا بخـواهـد بــرسـم به آرزوئـي

دل اگر ز كينه ورزان بشكست نيست باكم

كـه بـه پيـش پـاكبـازان هله دارم آبـروئـي

سخني ز راز عشقم به كسـي نگفتم، اينـك

همه جا ز اشتيـاق من و تـوست گفتـگوئـي

بـه رقيـب گــو ببنــدد لـب از اتّهــام، ورنه

فكنم به جانش آتش كَشم ار ز سينه هـوئي

ز تنــم غبــار هجـران بـرود، نـدارد امـكان

مگــرم به آب لعلــت بــدهنـد شستشــوئي

چو نشسته در تو اي دل ز صفاي محبـت او

همـه او تـوئي سـراپا و ز سر به پا تـو اوئـي

به نوازشي سـزد گـر كنمـت نثــار جـان را

كه نكو كننده را نيست سـزا به جز نكـوئي1

چو خوشيم چند روزي به جفا دلم مـرنجان

كه سرآيد آخر اين عهـد و اثر ز ما نجـوئي

بـه فسـون نابـكاران مـكن اعتمـاد اي جـان

كه زياد ديـده »انــزاب« ز ناكسان دوروئي

1ـ هَل جَزاءَ الاِحسان اِلّا الاِحسان؟ = آيا سزاي خوبي غير از خوبي است؟ (قرآن كريم)