نگارستان

ع ـ آيرملو (وفا)

باغبــان، تختــه كـني گـر تو در بُستان را

گـل، به پيــــغام صبـــا بوسه دهـد دستان را

آنكـه از جانـب جانانه به تدبير و حـساب

مـي دهــد باده به انــدازه همــه مســــتان را

من به يك جرعه ز جام لب او طي كردم

كــودكســـتان و دبســـتان و دبيرســــتان را

شاعــر آنست كه كـاري بكـند  كارستان

ورنه خاك است يكي، گلشن و خارستان را

خرمني برگ خزان جاي يكي گل،ندهد

گــر چــه صــدبار بخوانـــند بهارســـتان را

بــرگــي از شعـــر وفا دسـت صـبا افتاده

كــه چنـين هلـهله پــر كـرده نگـارســتان را

 

 

غزلي در شب

(فانتزي)

هوشنگ رحيمي

كــوتاه و تنگ، جامـه چنانـست بر تنــش!

دستــم نمــي رسد كه بگــيرم ز دامــنش

گويــم كه اي فرشته معصـوم و بي گـــناه

انديشــه كن ز راه كـج  و بيـــم رهـزنش

مُــد آفتــي است طُــرفه از آن سـوي آبها

با شيـــوه اي ملــوّث و ننــگ ملّــــونش

شايســـته  مقــــام تو، عنـــوان مادريــست

خـود را چنين به ذلت و خواري ميفكنش

هر چاكي از قباي تو زخمي است بـر دلم

داري مـگر به سينه، دل از سنگ و آهنش

حيف است اگــر به كوچه و بازار بگذري

پنهان نكرده، موي خود از چشم دشمنش

بر قامتــت چـو ديـدة نامـحـــرم اوفتد

گــردد سـياه، بخــت فـروزان و روشـنش

سنــگ جفا به جام دلــم از چــه مـي زني

آنهــم دلي كه بر ســر زلف تو مسـكنش

با آنهــمه كـرشمه و غنـــج و دلال و نــاز

ترســـم ز شرم، آب شــود جامــه بر تنش

يارب ورا تــو طاقـت مســتوري اش بــده

تا رُخ عــيان نســازدش از در، نه روزنش

بگذشت شب ز نيمه و خواب از سرم پريد

مـن مانــدم و خيـال رخش مانده بامنش!

 

 

 

نفرين

انزاب خوئي

در دل از عشــق نمانده ســت بجـز نام از تو

تلخـــكاميــست مــرا حاصــل ايام از تو

بــودم آگاه ز مـكــر تو  اگـر روز نخــست

گول‌ميخوردكجا اين دِل خودكام ازتو؟!

سـاده دل بـودم و ناپُـخته چـــه مي دانســتم

گُســترانيــده قضــا در ره مــن دام از تو

شـــوربختي بنــگر فكـر نمي كــردم هيــچ

صبــح امّيــد مــن آخــر بشود شام از تو

كي روا بود كه گوشم پس از آن مهر و وفا

بشـــنود جاي دُعـا طعــنه و دشـنام از تو

بــود دل كــندن مـن كـار خــدائي، گـر نه

سَــرِ اين عشــق كجـا داشتم آرام از تو؟

خــوش سرانجام نبيني دگر از گردش چرخ

زانــكه ما نيــز نـديـديـم سرانــجام از تو

رُو كه نفــرين اَبــد بدرقــــة راه تـــو بـــاد

ننــگم آيـد كه از اين پـس ببرم نام از تو

آتــش دل بــود افتاده بر اين صفحه نه شعر

ديــده از بســـكه قلــم آنهـمه آلام از تو

دانــد »انزاب« كه از بخـت نمي گـيري كام

زانكه نگرفت به هر شيوه دلش كام از تو